Epeydir blogu okumuyordum, özlemişim. Duygu’nun fotograflar harika, e seninkilerde öyle ama ben o 200 küsur fotodan birkaç tane daha görsek ne güzel olurdu diye içimden geçirmekteydim ki, içimden geçirmekle kalmayıp buraya da yazayım istedim.

Bir de çok çok gemiş olsun.
 

Uğur, seninle başa çıkmak zaten çok zor, bir de üstüne Burak ve hatta Ravza bastırnca yenilgiyi kabul ettim. O onaltı kişinin oturduğu masadaki bir tabak kuru pastanın sonuncusu ne büyük çiledir böyle. Tabak kalabalıkken insanlar uzanır yer filan. Sonra sayı azalmaya başladıkça herkes hamle yapmadan önce birbirine bakmaya başlar böyle. Gözler hasbelkader buluşursa böyle karşılıklı yapmacık tebessümler ile geçiştirilir filan :/

Hepiğizi uzaktan öpüyom (çok hastayım, yataklardayım, yakından öpmeyeyim şimdi).

ayrıca ben bu yazının kahramanını Duygu İnsanı ve onun vazgeçilmez balık gözü lensi olarak seçmek istiyorum.
çünkü Meren’in fotoğrafları çok rererö :p

Selamlar…