“Bu arada bazen fotoğrafı daha çekmeden önce görüyor ya hani insan, çok seviyorum o hissi. Özellikle prime (sabit odak uzunluklu) lenslerde daha sık oluyor bu bana. Prime lensler ile nispeten daha az parametre olduğu için fotoğraf makinesinin görüşü ile insanın görüşü daha hızlı senkronize olabiliyor filan olacak ki prime lensler ile çalışmanın sunduğu rahatlıklardan bahseden bir çok fotoğrafçı görmek mümkün (ben de onlardan birisiyim). Mesela aşağıdaki fotoğrafa daha vizörden baktığım, ışık ölçümünü yapıp deklanşöre basmaya hazırlandığım sırada onu çok seveceğimi biliyordum. O anlık duygu, fotoğrafın insana yaşattığı türlü heyecanlardan bir diğeri… Bununla beraber o anda ortama benim heyecanıma tezat bir huzur ve sükunet hakimdi:”

Merhaba :)

Hemen paylaşmak istiyorum,  sayfa üzerinde aşağı doğru kayıp ve beşinci fotoğraf ekranı  tamamen kaplayıncaya ve ben ona bakıp anlık bir hisle doluncaya  kadar ,  yukarıda paylaştığın haleti ruhiyeni henüz okumamıştım ve fotoğrafa bakarken  tam da dediğin şeyi (Bu arada bazen fotoğrafı daha çekmeden önce görüyor ya hani insan, çok seviyorum o hissi)  içsel olarak dillendirmiştim.  Adam hissetmiş…   Fotoğraf altını okuduğumda  bi sevindim, bi sevindim.  Şey gibi, hani aborjinler telepatiyle haberleşirlermiş ya, oradaki şahanelik gibi… Puhahah sanki komik oldu.. Napıyım ama böyle..

“Ahhh ahh, bir kere, kürek çekmiyor oluşumuzun fotoğrafa kattığı huzur… Hepimiz ufka (etrafa) bakıyoruz, düşünüyoruz, kim bilir aklımızdan neler geçiyor. Sonra ufukta iki kişi belirmiş, tam aradan görebiliyoruz. Solda kurumuş bir sopa gibi ağaç, bir parça yeşillik, sağda üzerine tüller bağlanmış gibi, güneşin ışığında Rejoice ile yıkanmış pırıl pırıl saçlarıyla hava atar gibi ağaç. İlerisinde giderek puslanan ağaçların pastel renkleri. Suyun dinginliği, sol üstten kadraja girmiş bir gıdım bulut. Sağda yeşil yeşil parlayan sudan kafasını uzatmış bitkiler. Anathema – Alternative 4 – 1. parçayı dinleyin fonunda ve ağlamaktan gözleriniz patlasın.”
 

kasık çizmesi istediğin rahatlığı sağlayacaktır.

Bu kadarını filmlerden filan biliyorum :p Fakat kasık çizmesinin bana istediğim rahatlığı sağlayacağını pek sanmıyorum. Canımın istediği yere oturamayacağım, sıkılınca şöyle bir uzanıp yatamayacağım. Sineği, haşaresi ayrı dert. Ben almayayım, alana da mani olmayayım tabi :)

Bu arada aklıma geldi, şöyle bir film vardır, hem sinematografi hem oyunculuk hem New Orleans hem bataklık mukabilinden. Süperdir:

http://www.imdb.com/title/tt0090967/

canının istediği her yere gidemiyor olman

Bu konuda eğer alan için bir yasak bulunmuyorsa veya canlılara zarar veryemeyeceğine güveniyorsan kasık çizmesi istediğin rahatlığı sağlayacaktır.

Bana sanki “Burası bildiğiniz bataklık” diyerek bataklıklar aslında kötü de burası iyi gibi bir yaklaşıma vurgu yapmışsın gibi geldi.

Ben dağ-orman insanıyım. Bataklıklara karşı biraz antipati ile yaklaştığım doğru. Bunun birinci sebebi canının istediği her yere gidemiyor olman (bu gezide de doğrulandı, mesela kanolardan inip biraz yürüyemedik içerilere doğru ya da gezenler yürüsün diye yapılmış yolun dışına çıkamadık, vesaire). Bataklıklara karşı antipati ile yaklaşmamın ikinci sebebi de canlı çeşitliliğinin dağ-orman’a göre daha az olması (idi) (bu konuda ne kadar yanıldığımı gördüm :)).

bir itiraf  ;     yazıyı okuduktan sonra ne olur ne olmaz diye 3-4 kere   “bikinili resimleri için tıklayın”  kısmını tıkladım.   umut…

Evrimciğim, bu sefer olmadı, bir dahakine bir şeyler düşüneyim :p

Selamlar.

(bu yazının bir kısmı bana bir bataklığın sazlıklarının arasında olamak yerine akvaryuma benzeyen bir yerde çalışmaya çalışmakta olmamı hatırlatmanın dışa vurumudur.)