Foto-belgesel bir bakışla anlatının, fotoğrafın gösterdiği şeyin içeriğinin önemi; belgelediği gerçeklikle sıkı sıkıya bağıntılı.

Çok doğru bir noktaya işaret etmişsin gerçekten.

Bir de şunu söylemek isterim. Fotoğraf sanat mıdır değilmidir? tartışmalarının beslendiği en önemli unsur, fotoğrafın biçimsel ve yöntem olarak üretilmesi şekli. Bu yönden sanat olup olmamasıyla değil, nasıl değerlendirilmesi gerektiğiyle ilgili kafa yormak daha faydalı olacaktır. Yukarıda konuştuğumuz konunun bu paragrafta yazdığım şeyle doğrudan ilgisi olduğu kanaatindeiym. Resim sanatıyla karşılaştırılan (aslında taş oymacılığına daha yakın görüyorum ben :) fotoğrafın, nasıl değerlendirilmesi gerektiği gerçekten çok önemli bir konu. Yani en azından yanlış değerlendirmelere ve yönlendirmelere karşı çok fazla savunmasız bir dal. Bu durumu ve sonuçlarını kastettiğin yazılarını okumuştum (fotokritik fotoğrafçısının fotoğraf sanrısı, ya da A.G ve G.Ç. hakkında…–senden örnek vereyim ki anlatmayı becerememişsem faydası olsun)… Kafa karışıklılığının fotoğrafı zor ve özel yapan bütün bu tanımlamalardan kaynaklandığını düşünüyorum.

Öyle dünyadaki bütün fotoğrafçıları harfiyen takip eden, bu konu hakkında çook okumuş-tartışmış biri değilim (belli oluyordur belki zaten:). Hiçbir bakış açısının insanda sonsuza kadar kalacağının da garantisi olduğuna inanmıyorum. Öylesine düşüncelerimi paylaştım işte.

Selamlar tekrar.
Selamlar.

Tabi ben değil bir arkadaşımın sorunu var doktor bey gibi anlattım olayı farkındayım :)) ama bu anlattığı şeyin fotoğrafını da bizzat bu Effendi kardeşin serisinde gördüm.
 

Tek başına bakıldığında anlam yükleyemeyeceğimiz ancak açıklamasıyla beraber bakılınca değer kazanan bir fotoğraf gerçekte ne kadar değerlidir

Gerçekte bir elmas ne kadar değerlidir? Aynı moleküllerin farklı şekilde dizilmesi ile oluşmuş olan kömürün elmastan daha değersiz olduğunu kim, nasıl, hangi bağlamda ispatlayabilir?

Aynı elmas parçasının, Kongo’da neredeyse zorla çalıştırıldığı madende bulan işçi için ne kadar değerli olduğu ile onu parmağına bir yüzük üzerinde takan Amerikalı bir ev kadını için ne kadar değerli olduğu arasındaki fark nereye gider?

“Değer” dediğimiz ölçüt tamamen subjektif, tamamen öznel, tamamen bağlam bağımlı bu yüzden de bir şeyin ne kadar değerli olduğu çok dinamik bir şey. Buna kimsenin itirazı olmaz herhalde :) Dolayısıyla bence bir şeyin “gerçekte” ne kadar değerli olduğunu sorgulamak pek doğru değil, çünkü gerçek dediğimiz şey ile eğer bir şeyin tamamen objektif bir şekilde değerlendirildiği durumu kastediyorsak, öyle bir gerçeklik olmadığını hemencecik söyleyebiliriz bence…

Açıklama ve kadrajın hangi ağırlıklarda olması gerektiğine dair bir tartışmayı bence “bir kadının güzelliği ve zekasının hangi ağırlıklarda olması gerektiği” tartışmasına benzetebiliriz (ya da “bir erkeğin yakışıklılığı ve zekasının hangi ağırlıklarda olması gerektiği” de olabilir, feministler “seksist” diye işaretlemesin şimdi beni ;)). Bir kadın vardır, ilk bakışta güzelliği ile baş döndürür, mesela o kadının yanında göze çarpmayan bir tanesi vardır, ağzını açtığı zaman ise o insanın aklını başından alır. Burada hangi kadının değerli olduğundan ya da dengenin güzellik ve zekanın hangi oranında maksimuma çıkacağından bahsedilebilir mi? (elbette bahsedilebilir, sabaha kadar bahsedebiliriz, fakat genel geçer bir sonuç çıkarmak mümkün olabilir mi?)

Fotoğraflar da böyle bence. Kendi rüşdünü zaman içerisinde ispatlamış insanlara “bir araya gelin, ödül verin” diyoruz. Ödülleri ister güzelliğe, ister zekâya, kimi zaman da ikisinin karşı konulmaz bir birlikteliğine binaen veriveriyorlar, ses etmiyoruz. Mevzu bundan ibaret. Ödül dediğimiz şey aslında küçücük bir şey; hasbelkader jüri içerisinde yer almış kişinin nasıl kadınlardan/erkeklerden hoşlandığı kadar önemli en fazla ve bizi ancak bu kadar ilgilendiriyor. İşaret ettiği kadını/erkeği şöyle bir süzmek hepimiz için keyifli osla da bu seçim diğer kadın ve erkeklerin *gerçek* değerleri hakkında hiçbir geçerli yargı ihtiva etmiyor ;) Bu yüzden ödülleri abartmamak, gerçek değeri tarif etmekle uğraşmamak gerekli bence.

burada ödül fotoğrafa mı, orada bulunma başarısına mı veriliyor?

Bu bence çok güzel bir soru. Bana kalırsa ödül orada bulunmaya ve bu kareyi görecek bir dünya görüşüne sahip olmayı başarmış olmaya veriliyor. Yoksa orada onlarca fotoğrafçı vardı, çatılardan çekilmiş onlarca sokak fotoğrafı gördük, fakat insanların sokaklara inmeye korkmalarına rağmen çatılardan bağırıp çağırmaları birisinin dikkatini çekmiş sadece.

Benim 2 kuruşluk görüşlerim böyle..

Selamlar.

Bir soru daha sorup son vereyim;  burada ödül fotoğrafa mı, orada bulunma başarısına mı veriliyor?

Umarım anlatabilmişimdir. Anlatım konusunu benden daha iyi başaran Meren belkki bir gün bu konuda bir post yazar diye de umut ediyorum. (bir de zaten yazmıştım diyerek beni utandırmamasını umut ediyorum)

Selamlar.

Isparta’nın sığınmacılar için hususi olarak seçildiğini bilmiyordum. Zira Burdur, Edirne ve İzmir’de de sığınmacılar için tanzim edilmiş yerleşim alanları olduğunu anımsadığımdan bunun rasgele bir şekilde belirlendiğini sanıyordum.

“Oralı” olmanın bir dezavantaj da olabileceğini dile getirdiğin için ise ayrıca teşekkür ederim. Mevzuya bu açıdan bakmak benim aklıma gelmemişti, fakat şu anda söylediğin şey çok mantıklı duyuluyor.

Selamlar.

Ben Isparta’da doğdum, büyüdüm, okudum ve uzun yıllardır bu küçük taşra şehrinde çalışıyorum. Isparta, yapısı gereği, uluslararası sığınmacıların uyum sağlama süreci yaşadıkları bir şehir olarak belirlenmiş. Bu nedenle, dünyanın çeşitli ülkelerinden her tür politik/apolitik sığınmacıyı Isparta’da görmek mümkündür. Bu durum elbette fotoğrafçılara önemli bir kaynak oluşturuyor. “Ne orada ne burada kabul gören” sığınmacıların eğreti ve hüzünlü, birer kapalı kutu gibi duran hayatlarını fotoğrafın evrensel diliyle ifade etmek; bu inanılması güç insan hikayelerinden projeler çıkarmak, neredeyse bütün fotoğrafçıların çekim alanına giriyor.

Ben bu coğrafyanın insanını, mekanlarını, yaşama kültürünü yakından tanıyorum. Bu tanıdık hayat evreni, ortaya koymak istediğim projelerde ne yazık ki bana pek avantaj sağlamıyor. Buranın insanı olmak, sesini dünyaya duyurmak, bu anlamda sığınmacılığın anonim sesini gelişmiş ülkelerin bilincine yaymak isteyen sığınmacılar için pek bir şey ifade etmiyor. Elbette, bir sığınmacı için, gelişmiş dünyaya sesini duyurma çabası, en doğal haktır. Bu nedenle, örneğin Andrea Bruce, Isparta’da, fotoğrafçı kimliğinden çok, Washington Post muhabiri olarak varolmaktadır. Oradan gelip buradakinin sesi olmak, sığınmacı hikayeleri açısından çok anlamlıdır.

Kolaylıklar dilerim.