Comments on: Konuk Fotoğrafçı: Aliosman Kurtuluş, “Eski Çocuk Oyunları”

By: melek

melek — Fri, 23 Jul 2010 21:42:31 +0000

çok oyun oynarız sıkıldık yeni birşey yapıyım dedim kağıda yazdm oyunları yarın arkadaşlara götürcem oynıcaz

By: melek

melek — Fri, 23 Jul 2010 21:35:25 +0000

bunları biz hala oynuoz kız olduğumuza rağmen bizde tek pas olarak bilinen 9 aylık oynuoz hergün sabahtan akşama kadar oynarız bursa da sokakta oynayan çok çocuk görürsünüz

By: ahmet

ahmet — Sun, 20 Jun 2010 16:08:34 +0000

Aliosman Kurtuluş işlemi ve anlatma şeyi daha güzel ve daha iyi yazılmış

By: Avsar

Avsar — Sun, 21 Feb 2010 11:28:04 +0000

Bu serinin benim gibi tadı damağında kalmış olanlar için , farklı bir boyut daha katılmış benzer bir çalışmanın adresi de benden ;-)
http://www.berkantcolak.com/
adresinde , videolar sekmesinde “Düşümde Oyun Var” videosu.
Ayrıca videoda bahsi geçen çalışma 2009 yılında tamamlanarak kitap haline gelmiş ;
DÜŞÜMDE OYUN VAR
Yazarı: BERKANT ÇOLAK
Yayın Yeri: İSTANBUL
Yayın Yılı: 2009

Dili: Türkçe
Cildi: Karton Kapaklı
Açıklama: “DÜŞÜMDE OYUN VAR “158 SAYFA
BİRBİRİNDEN İLGİNÇ SİYAH-BEYAZ FOTOĞRAFLAR VE DEĞİŞİK KOLEJLERDE OKUYAN ÇOCUKLARIN BU FOTOĞRAFLARLA İLGİLİ YORUMLARI, ŞİİRLERİ VE SÖZLERİ.

By: Emre Ucar

Emre Ucar — Thu, 28 Jan 2010 19:37:14 +0000

Çok güzel bir fikir ve güzel de bir başlangıç. Ellerine sağlık Muratcım ve de Ali Osman Kurtluş

By: aliosman kurtulus

aliosman kurtulus — Wed, 27 Jan 2010 07:35:14 +0000

Önce, sevgili meren’e yorum yazan, izleyen, herkese çok teşekkür ederim.
Fotoğrafla tabiki dünyayı ve süre giden düzeni değiştirmek çok zor. Böyle bir idaam da olamaz.

Velhasıl sadece belgelemiş olmanın ötesinde, biraz daha fazla konuya çekebiliyorsak insanları, kişisel de olsa bu benim için büyük bir mutluluk. Asıl nostalji bizi geçmişe sürükleyen hatıraları anımsatması ki ben çocukluğumu ve hayallerimi hiç siyahbeyaz anımsamadım. Bu ne tezatlıktır o zaman? denirsede bir tercih sadece.

By: ulaş devrim karasungur

ulaş devrim karasungur — Tue, 26 Jan 2010 23:33:32 +0000

Sayın Kurtuluş, projesinin motivasyonunu “günümüzde unutulmaya başlayan oyunları tekrar hatırlatmak ve yeni nesle aşılamak” olarak açıklamış, yukarıda okuduğumuz kadarıyla. Yenisanat.net sayfasında da yakan top oynayan çocukların fotoğrafı altında ” Pek tekin olmasa da dışarısı ve cazip gelse de bilgisayar oyunları. Bu sözüm sana küçük çocuk, haydi; ” SOKAĞA ÇIK ” demiş.

Özendirici olma niyeti taşıyan, yeniden hatırlatmak isteyen fotoğrafçının bu amacına ne kadar ulaştığı hatta yaklaştığı bence tartışma konusu.

Şu ana kadar yapılan fotoğraf okumalar, değerlendirmeler veya yorumlardan anlayabildiğimiz kadarıyla, en fazla ” tekrar hatırlatmayı ” başarabilmiş.

” Yeni nesle aşılamak ” bölümünün nasıl oluştuğunu veya oluşabileceğini ben ne yazık ki göremiyorum.

Fotoğrafların siyah-beyaz ve eskilermiş gibi durması da biraz fazla klişe gibi duruyor.

Yine bazı çocukların kenarda kaldıklarını görmekte ( bize öyle geliyor, belki de her kenarda duran çocuk için geçerli olmasa gerek. Örneğin, ilk fotoğrafta sanki daha çok fotoğraf çekimini izleyen bir çocuk var ), biraz da olsa duygu sömürüsü yaratmaya eğilimli bir tat veriyor.

Fotoğrafları okumaya çalışırken, neden hep kişiselleştirmek isteriz? Neden hep punctum ve studium denen “şeylerin ” ucuna ve kıyısına bile bulaşamadan, derinliklerine, bu
” şeylerin ” dibine vurmaya çalışırız.

Neden gördüğümüz, duyduğumuz, dokunduğumuz herşeyi kendimize ” benzetmeye ” çalışırız?

İlk önce empati kurmaya çalışsak, daha sağlıklı olmaz mı?

Fotoğrafların şimdiki zamanda çekildiğini bilince, eskiye yapılan ” göndermenin” tadı da biraz yavan kalıyor bence.

Ben şahsen bu projeyi renkli görmek isterdim. Renkli halleriyle daha çok güzel ayrıntılar barındırdıklarını hissediyorum.

Ben bu fotoğrafları yakın çevremdeki bir kaç çocuğa gösterdim. Konu üzerine sohbet ettik. Onlara, bu fotoğraflar sizi sokağa çıkıp, oyun oynamaya motive ediyor mu? diye sordum.

Hepsinin de tepkisi nerdeyse aynıydı. Dudaklarını büzüp, ıııhmm!? diyerek iç geçirdiler.

” Biz zaten dışarı çıkıp oynuyoruz, aynen fotoğraflardaki çocuklar gibi!” diyenlerde vardı.

By: Murat Avci

Murat Avci — Tue, 26 Jan 2010 21:23:04 +0000

Sanırım bu oyunları “unutulmaya yüz tutmuş oyunlar” olarak değilde teknolojinin (daha doğrusu internet kafelerin) ulaşmadığı yerlerde oynanan oyunlar olarakda niteleyebiliriz. Şahsen geçen gün karşılaştığım bir manzara içimi burktu. Bir internet kafeden içeri girdim. Bir sürü okul elbiseli, yaşları 12 ila 18 arasında -kimisi elinde tesbih muhabbette, kimisi bilgisayar başında ne idüğü belirsiz şeylerle uğraşmakta- okulda olmaları gereken saatte başlarında bir büyük olmayan çocuklarla dolu, havasız ve daha önemlisi atmosferinde “çakallık eğilimi” kokan bir mekan ile karşılaştım. Ali Osman beyefendinin bu tür bir portfolyodan hareketle böyle bir sorunada eğilmesini dilerim. Çalışması için kendisini tebrik eder, sanada böyle bir fırsat yarattığın için teşekkür ederim Murat Eren.

By: Cenk TAMAY

Cenk TAMAY — Mon, 25 Jan 2010 19:18:56 +0000

Okan yönlendirdi. :) Fotoğraf göndersene dedi, kısmet bakalım :) Ama ilk konuk daha fazla ilgimi çekti.. Neden ?

Çorlu’luyum orada büyüdüm. “Mahalle arasındaki parkta oynayan” kesimim yani. Hatta o parklarda ben de “misket”, “yakan top”, “saklambaç” oyanadım.. Oralar benim tam 30 -32 yıl evvel oynadığım yerler.. Ağacından, toprağından, salıncağından tanıdım.

Ali Osman Kurtuluş. ne güzel bir şey yaptın. Mutlu ettin en az 1 kişi.. o günlerimi hatırlattın. Bakkaldan leblebi tozu alıp boğulana kadar ağızımıza doldurup ,konuşmaya çalışırken gülüşmelerimizi anımsattın bana..

Teşekkür ederim sana..

By: Okan Akan

Okan Akan — Mon, 25 Jan 2010 18:55:53 +0000

Çorlu’yu bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum; yan yana farklı yüzyıllar yaşanıyor günümüzde.

Kadifekale’de bir “İşgal günleri”, Alsancak’ta “Light bir Büyük Buhran”, Bayraklı’da Muhafazakarlık – yapmacıktan oluşturulan ve iktidarca kazanılacağı düşünüldüğü için ilçe yapılan bu semtin İzmir’in kuruluş yeri olması, yani muhafaza edilesi çok değeri barındırması önemsiz bir ayrıntı tabi:)

Veya İstanbul…
Günü geceyi global yaşayan Taksim’den iki adım kenarda, gündüzü bile karanlık Dolapdere’ye geçmek, stüdyodan Koudelka dönemi çingene zamanlarına zıplamak gibi.
Sonrası ilim irfan yuvası Bilgi Üniversitesi ve Haliç’i Styx gibi algılatan Feriköy mezarlığı, o mezarlığa sığıntı gibi tutunmuş HacıHüsrev aynı çağda nasıl olabiliyorlar ki yan yana?

Ali Osman Kurtuluş da, Borges edasıyla kendi çocukluğuna bir seyahat yapmış gibi. Konuya aşina, aktörler tanıdık, sunum dolaysız…

Konuya burdan girmem aslında buraya yazan hemen hepimizin çocukluğunu yukarıdaki fotoğraflardaki gibi ayrıntılarla yaşadığını bilmemiz ve artık var olmadığını kabullenmiş vaziyette görünce psp görmüş 8 yaşındaki veletlere dönmemiz.

Evet, bu oyunlar hala oynanıyor, orda, burada. Yaşadığımız mekanların yanıbaşında. Ama içinde bulunduğumuz rutinler sonucu birkaç onyıl uzaktalar artık.
Kadifekale çekimlerimde çocukların enerjisine, tvde gördükleri dünyayla temas gibi gördükleri oraya gelmiş fotoğrafçıya yaklaşımlarına, beğendikleri dizi oyuncusunun duruşunu sergilediklerine, tekrar tekrar gidince oralara, aslında onları tv de göstermeyip nihayetinde onlarla kaybolmaya meyilli biri olduğuna kanaat getirip seni önemsemeden dünyalarına dönmelerine tanık olmak yukarıdaki fotoğraflardan Çorlu sahildeki yazlıklara kestirme yol değil mi?

Ali Osman Bey’in sitedeki diğer fotoğraflarına ulaşamadım. Buradakiler üzerine birkaç laf etmek isterim.

. Murat ilk fotoğrafta arkadaki çocuğun ayrıksılığını çok beğenmiş. Ben de öndeki iki kızın kenetlenmiş ellerini beğendim. Bezirganbaşı’nı Serdar Ortaç’tan öğrenen bir kuşağa inat, hala anlam bir çift elin kilitlenmesinde yaşayabiliyor nihayetinde.

. 3. fotoğraf çok çok iyi. geçenlerde arkadaşımda kaldığım bir pazarda-ki bir sitede oturup steril hayat sürerler, projemin idamesi için yakındaki fakir mahalleye gittiğimde sadece iki çocuk gördüm. Bilye (biz cızz derdik) oyunlarını böyle çetrefil üçgenlerle değil bi çukurla kurgulamışlardı. Ben çekerken, biri varını yoğunu hemencik kaybetti….

Burada hem aksiyon hem de sosyal olarak olayı iyi sunan bir kadraj söz konusu. dizdeki yırtık ve yama kombinasyonu ise mükemmel…

. 4. fotoğraf ise kesinlikle çocukluğumuzdan fırlamışlığını yanıda saklandığımız çocuktan,kapı arasındaki rakipten veya ebeden değil, modeli aklıma bi türlü gelmese, arabayı tanımlayamasam da Murat 124 demek istediğim karbüratör+tampon kombinasyonundan alıyor. Güncel bir zaman yolculuğu, hem de bir fotoğraf izlerken olup biten, kilime hiç takılmadığımı ancak yokluğunda yadırgayacağımı da söylemeliyim…

. Yakan top, zıplayınca tıkabileceğin yükseklikte çatılar, yoldan 1 metreden fazla aşaıda kalmış evler, (olmazsa olmaz) o evlerden tüten körür dumanı, seni feci sıçramışken izleyen kız arkdaşın varlığı…

Bu arada, evet fotoğraflar keskin değil. İyi ki öyle.
Tam da burada çıkıyor ortaya sözün ağırlığı, “Keskinlik bir burjuva konseptidir” HCB

Velhasıl kelam güzel bir başlangıç ve pırıl pırıl bir projeyle tanışmak, yeniliyor umudu içimizde…
İyi ki kalkıştın Murat, devamını merakla izleyeceğim.

By: Nilay ŞAHİNKANAT

Nilay ŞAHİNKANAT — Mon, 25 Jan 2010 07:51:50 +0000

hepsini bilen ve oynayabilen nesilden olmak çok güzel…

By: Okan Özeren

Okan Özeren — Mon, 25 Jan 2010 07:08:09 +0000

Yorumu henüz yenisanat.net’e bakmadan yapmıştım; topaç ile seksek dahi varmış orada :). İki ayda, bütün bu oyunları oynayan çocukları yakalamak kolay olmasa gerek, hem de sadece hafta sonları vakit ayırarak. Daha bir tebrik ederim.

By: Okan Özeren

Okan Özeren — Mon, 25 Jan 2010 06:56:24 +0000

Kareler, sanki çocukluğum zamanında çekilmiş fotoğraflar gibi. İnsanı geçmişe götürmüyor da, geçmişi gözlerinin önüne getiriyor (Murat 124 var mı hala yahu :)). Bir topaç, bir de seksek olsa tam olacakmış. Ama, onları bile hatırlatıyor bu fotoğraflar. Tebrik ederim.

By: Evli Adam

Evli Adam — Sun, 24 Jan 2010 23:09:26 +0000

uzun süredir siteyi takibe alan bir fotoğraf sever olarak bu projeyi çok tuttum meren. fotoğrafta insanı görmeyi seven birisi olarak fotoğrafları da son derece güzel buldum. aliosman beyin eline sağlık.

By: Yalçın AYDIN

Yalçın AYDIN — Sun, 24 Jan 2010 21:48:36 +0000

Güzel bir seri olacak gibi bu yeni seri :)

Hepsini oynadım ben. Yakartopta çok iyiydim ama ilkokulda neden hep kızlarla ip atlardım onu çok iyi hatırlayamıyorum şimdi :)