Yorumunuzu okurken hem küçük Işık Örsel İmir’in başına gelenleri düşünüp üzüldüm, hem de bu olaylardan geriye travmatik anılar biriktirmiş tek kişinin ben olmadığımı görüp sinsice sevindim.

Ne yazık ki ben de Franco’nun hiç gün yüzüne çıkmamış olması gereken çalışmasının canını yaktığı nesildenim :( Hatta şimdi bir kez daha dinleyince, o okuma bayramından çeşitli sahneler hayal meyal gözümün önüne gelmeye başladı. Hepimize geçmiş olsun :)

Selamlar.

İşte ben ilkokuldayken bu şarkı çok meşhur olduğundan bir 23 Nisan veya sene sonu müsameresine chì chì chì cò cò cò eşliğinde bir “ront” (bu lafa da biterim) hazırlanmasına karar verildi.  Kareografisi bu konu hakkında neden eksper olduğunu bilemediğimiz beden eğitimi öğtretmenimiz tarafından hazırlanan bu dans için fedakar annelerimizden bizlere farklı renklerde ama bir örnek fırfırlı elbiseler dikmeleri istendi.  Böyle kendi etrafımızda dönünce eteklerimiz havalanacak şekilde.  Ne utanç verici bir müsamere ve danstı.

İşte yazınızı okurken o günlere gittiğim için eğlendim ama asıl eşeğin altına kaçırmasıyla ben de eşek gibi anırarak gülmeye başladım ve kızımla oğlum şaşkın şaşkın bana bakakaldılar, annemiz kafayı yedi galiba diye düşünerek.  Sabah sabah keyiflendim.  Üstelik böyle bir müsamere için çok sanatsal fotoğraflara sahipler şanslı çocuklar. Ellerinize sağlık ve geçmiş olsun :P