Comments on: 17 Ağustos 1999

By: ilker fatih dizdar

ilker fatih dizdar — Fri, 19 Aug 2011 10:46:48 +0000

yazıyı okurken o anlara geri döndüm :(
maalesef 10 yıl sonrada bence değişen birşey olmayacak.
zihniyetler değişmedikçe çok zor

By: Mustafa Birol Çapanoğlu

Mustafa Birol Çapanoğlu — Mon, 06 Sep 2010 21:21:53 +0000

Evet değerli dostlar.Ailem ve ben 1973 yılından beri yaz aylarında AYDIN-4 4.PArselde gazinonun hemen üstünde ikamet ediyorduk.Ailenin çalışan üyeleri Siteye tatile gelebilmek için Cuma akşamlarını dört gözle bekler,pazar akşamları İstanbul’a dönerken hüzünlenirdik.Ne güzel günlerdi onlar.Ta ki deprem gününe kadar.O gün ben yurt dışında Rusya’da bulunuyordum.Telefonlar kilitlenmişti.Ailem Aydın-4 sitesindeydi ve ben haber alamıyordum.İki gün sonra depremden zar,zor kurtulabildiklerini ancak öğrenebildim.Haberler çok kötüydü ve birçok dostu kaybettiğimiz şeklindeydi.Aradan bunca zaman geçti ancak görüyorum ki acılarımız küllenmemiş.Kalın sağlıcıkla.

By: emel

emel — Mon, 31 May 2010 11:04:38 +0000

üstünden 11 yıl değil 111 yılda geçmiş olsa bu acıyı bire bir yaşayanlar o an o dakika gibi yaşayacak bu acıyı…yaşamayanlar da ne bilsin…sonuçta ATRŞ SADECE DÜŞTÜĞÜ YERİ YAKIYOR!!!!!

By: b199hf6kly

b199hf6kly — Thu, 21 Jan 2010 03:01:05 +0000

tramadol canine dosing

By: csyasoo

csyasoo — Sat, 16 Jan 2010 13:22:11 +0000

Bir Gölcük’lü olarak tekrardan hepimize geçmiş olsun.

By: gokce

gokce — Fri, 06 Nov 2009 15:33:24 +0000

Ben de o gece depremden bir iki dak sonra istanbulda hic tanimadigim bir dayiya Amerikadaki yegeninin, istanbula ucmak icin yolculuk yaparken Tampa yakinlarinda,cok kotu bir kaza gecirdigini haber vermek icin telefondaydim. Adamcagiz bir dakka kizim hertaraf karanlik burada deprem oldu kalem bulamiyorum demisti.

By: filiz tülü

filiz tülü — Thu, 08 Oct 2009 09:35:10 +0000

Unutulu mu? o gece …korkunç bir bağırtı ile uyanıp daha ne olduğunu anlamadan içime sinen korkunun tarifi var mıdır? acaba.
O gece annem de bizde, çünkü kızım daha 1 yaşında ve bize bakımı konusunda yardımcı oluyordu.
Kalk kızım kalk şiddetli bir deprem oldu, mustafa (eşim) ufaklığı alıp dışarı fırladı diyen bir haykırış.
Tam dış kapıya yöneldim ancak annem gene bağırıyor -üstüne bir şey giy için gözüküyor,daha cümlesi tamamlanmamıştı ki elektrikler gitti.
Anne bu karanlıkta kim görecek yahu dememe kalmadan üzerime bir pardesü geçirdi.
Hey allahım bu bir rüya, ben de içinde hapsoldumuşum. Ama rüya bana ait değil çünkü hiç bir şey kontrolümde değil. Deprem oluyor belkide bina tepemize çökecek ama geleneksel annemiz engel oluyor.
Komik ama bir yandan da elektrikler kesilmiş su doldurmaya çalışıyormuş..Sonradan öğrendik. Elektriklerin ne zaman geleceği belli olmaz sussuz kalmayalım dedi.
Bu tutum karşısında objektif düşünce üretemiyorum. Annelik iç güdüsü diyelim:) (Allah onları başımızdan eksik etmesini de ekleyeyimde yanlış anlaşılmasın)
Neyse bahçeye çıkmayı başardım tabiki ilk sarıldığım kızım oldu. Çok ama çok korkmuş uzun süre eve girememiştik. Haberler gelmeye başladığında da çok uzun süre uyku problemi yaşadığımı söyleyebilirim.
Pek çok arkadaşımın yakını eşi, dostu ve benim de anane tarafından olan, kaybettiğimiz akrabalarım var. Gerçi ateş düştüğü yeri yakıyor. Bizler sonrasında sıcak evlerimize ve bir şekilde normal hayatlarımıza devam ettik. Orda yaşananları, tüm gerçekliği ile sadece onlar biliyor. Orda o geceyi yaşayıp geride kalanların acılarının hafiflemesini diliyorum.

By: eHia

eHia — Mon, 07 Sep 2009 18:30:27 +0000

Unutulmayacak bir gündür. Teşekkürler paylaşm için.

By: cesetizleri

cesetizleri — Mon, 24 Aug 2009 05:05:11 +0000

Ben bu blogu neden şimdi fark ettim diye iç geçirdim uzun uzun.
Depremi, yaşattıklarını unutmayalım diye yazılar da yazdık ama unutan unutmuş, değişen tek şey bu sanırım. Değişmesi gerekenler öylece beklerken..

By: Mavi Elmas

Mavi Elmas — Thu, 20 Aug 2009 16:15:01 +0000

Depremin üçüngü günü sığındığımız dağda, karşıda alevler içinde yanan Tüpraşı seyrederken “On yıl sonra acaba ne olacak, bunlar unutulabilir mi” demiştim eşime. Şimdi on yıl geçti. Bizim için unutulmadı o günler. Yaşadıklarımız, kaybettiklerimiz. Ne susuz geçen çadır hayatı ne girdiğim yemek kuyrukları. Gözümün önünden gitmeyen bacakları dışarıda ama bedeni enkaz altında kalan çocuğun çırpınışları ya da yandaki çadırda kalan iki çocuğu gözünün önünde enkazda çığlıklar içinde yanan kadının feryatları unutulmadı. Daha niceleri. Yaşayanlar hayatlarına devam etti ama eminim benim gibi hala siren sesi duyunca tüyleri diken diken oluyor o günlere dönüyorlardır. Biz unutmadık yaşadıklarımızı da bunları yaşamayanlar da unutmasa keşke.

By: A. Murat Eren

A. Murat Eren — Tue, 18 Aug 2009 14:58:17 +0000

Prof. Dr. Naci Görür’ün açıklamasının ardından, daha önce yaptıkları ve %95 rakamına ulaştıkları bilimsel araştırma yöntemini gözden geçirip “oy %5′i 50.000 bina mi yapıyormuş? %kaçı 5.000 yapar bunun?” diyerek ölü sayısını bir günde 450.000 azaltırlarsa şaşırmam :(

By: kültür mantarı

kültür mantarı — Tue, 18 Aug 2009 14:46:05 +0000

Dün Prof.Naci Görür vardı tv de. Marmara denizinde araştırma yapabilmek için nasıl para bulmadıklarını, avrupa birliği fonlarından bir şeyler alabilmek için ne taklalar attıklarını falan anlattıktan sonra basit bir hesap yaptı;

Belediye istanbuldaki binaların %95 nin depreme karşı dayanıklı olduğunu söylüyor, demekki %5i dayanıksız. İstanbul’da 1.000.000 bina var. %5i 50.000 bina yapar. 1 binada kaç kişi yaşar? , Hadi ortalama 10 diyelim. Demekki 500.000 insan depremde ya yaralanacak ya ölecek.

By: Asortik Krep

Asortik Krep — Mon, 17 Aug 2009 18:49:49 +0000

Bugün okuduğum en manalı yazıydı.. Benimde hayatta unutmayacağım günlerden biridir.

By: Uğur Samsa

Uğur Samsa — Mon, 17 Aug 2009 13:04:54 +0000

En kötüsü de insanların ölümüne sebep olanların adlarının kahramanmış gibi sağda solda görünmesi. Bu olay birçok yerde karşımıza çıkıyor. Murat İnce için acı bir anı olmuş, ölenlere Allah rahmet eylesin. Geri kalanlar olarak da taşın altına elimizi koymak dileğiyle. Sevgiler…

By: kültür mantarı

kültür mantarı — Mon, 17 Aug 2009 07:28:27 +0000

Türkiye çok ilerledi bu 10 yılda. Acayip demokratik olduk. Sana dün seyrettiğim 2 haberi anlatayım, ordan çıkar ne kadar ileri gittiğimizi. 1- Depremzedeler ile polis çatıştı. 2- Pkk Eruh baskını Eruh'ta kutladı. Baskına katılan pkk lılar konuşma yaptı. Müdahale falan yok.