Bence küçük bir yüzde de olsa bir kısım insanın fark ettiği ve hayatı içinde erittiği değerler Wabi -Sabi felsefesinde birleştirilmiş. Wabi -Sabi mutlak değil, izafidir diyor. Bence bu kısım en önemlisi. Modernizmde mükemmel dediğimiz şey, belli bir kemsin oran orantı kurallarına ya da tercihlerine göre tespit edilip tüm insanlığa empoze edilmeye çalışılıyor. Bu da her şeyi tek tip olmaya yöneltiyor. Oysa sezgilerimizin bize söyledikleri böyle değil.

Örneğin bizim hiç sevmeyeceğimiz bir şeyi ya da kabul etmeyeceğimiz bir düşünceyi anlatan bir kitap okuduk. Yazar kitabında öyle basit bir anlatımla, kitabın içindeki fikirleri birbiriyle öyle uyumlu bir halde, kendisiyle çelişmeden yazmıştır ki o yazarın yazma yetisine hayran oluruz. Böyle bir filmi ya da kitabı bir başkasına anlatmaya kalktığımızda bazen tam olarak nesine hayran kaldığımızı bile anlatamayız çünkü içerikte bizi anlatan hiçbir değer yoktur. Bence bunlar da Wabi -Sabi’nin konusu içine girer ya da en azından Wabi –Sabi bana bunları hatırlattı. Nesneler ya da insanlar için önemli olan kendi oluşları içindeki uyumları ve mükemmellikleridir, karşılaştırılmalı varlıkları değil. Fotoğraf sanatıyla profesyonel bir bağım bulunmasa da bence wabi-sabi tam da fotoğraf sanatının olması gereken içeriğine parmak basıyor. Bu yüzden çok yerinde ve güzel bağdaştırmışsınız.

Sevgiler.

Gürcan, yaptığın çalışmaları, özellikle sketch’leri çok başarılı buldum :) Ellerine sağlık.

Bir aikido ustası kılıcıyla en zor kata’yı yıllarca çalısır ve artık sonunda öyle kolay, sade ve tevazuyla yapar hale gelirki buna sibumi denir.
Bir sürü kültürde baska isimler alsada, aynı yoldan gecenler aynı şeyleri görüp aynı yere ulaşır…

Apple I-pod bir araçtir ve onunla ne dinlediğimiz önemlidir,ne dinlediğimizin sizi nasıl kodladığı dahada önemlidir…İyi tasarlanmış bir nesnedir ama 9.senfoniyi dinlerken biraz daha başka birşeydir sadece.

Filmden açılmışken, Ki-Duk Kim\’in \"Spring, Summer, Autumn, Winter… and Spring\" filmini izlemeyenlere özellikle öneriyorum. Özledikçe tekrar tekrar izlediğimiz bir fim. Pek çok özelliği açısından wabi-sabi\’ye daha yakın. Filmi önce bir bütün olarak algılayıp, sonra da yüzlerce soru sorup yanıt arayabileceğiniz bir yapıt. Sanırım tek bir sahnesi bile fazla değil.

bana şu filmde kırılan ve sonra birleştirilen (yapıştırılan demiyorum dikkat!) çanağı hatırlattı: http://www.imdb.com/title/tt0235060/

Bu arada bunu yazdığınız çok iyi olmuş efendim, bu vesile ile ben de şunu söyleyebilirim:

Yukarıdaki film, Wabi-Sabi ile ilgisi olan bir film olmasa da, wabi-sabi’den keyif alan, “işte budur, ben de yıllardır böyle bir şeyler hissediyordum” diyen herkesin seveceğini tahmin ettiğim bir film. Israrla tavsiye ediyorum, bulunuz, izleyiniz.

Fotoğrafçılara ise ayrıca tavsiye ediyorum. O nasıl bir sinematografidir, nasıl bir teknik, nasıl bir yetenektir o görüntü yönetmenindeki.

“örneğin kırılmış ve tekrar bir araya yapıştırılmış bir fincan pek güzel bir Wabi-Sabi örneği olabilir.” bana şu filmde kırılan ve sonra birleştirilen (yapıştırılan demiyorum dikkat!) çanağı hatırlattı: http://www.imdb.com/title/tt0235060/

Miyazaki’nin “Howl’s moving castle”‘ındaki yaşlı cadı/teyzeyi de hatırladım yine…

sayenizde günlerdir wabi’yle yatıp sabi’yle kalkıyorum :) teşekkür ederim. içimde bir şekilde bildiğim, sorguladığım pek çok düşünceye cevap olurken bir o kadar da yeni sorulara ve düşüncelere gark etti :) olsun düşünmek iyidir.

iyi ki varsın ve iyi ki kendine saklamayıp paylaşıyorsun.

sağol

Yazılarını fırsat buldukça okuyorum ve çok şey öğreniyorum.İyiki varsın ve seni tanıdım.:)

Bunları sizden duymak benim için bir şeref Aykan hocam, çok teşekkür ederim :)

Wabi-Sabi’nin öğretilerinin bu açıdan kıymetli olduğunu ve genellikle çevresindekileri gözlemleme konusunda hevesli ve yetenekli olan bir fotoğrafçının vizyonunda “her şeyin geçici”, “her şeyin kusurlu”, “her şeyin eksik” olduğunu özümsemenin ve bu düşünce ile barışık yaşamayı öğrenmenin ciddi etkileri olabileceğini düşünüyorum.”

Bu satırların beni çok etkiledi. Aşağıda linkini vereceğim çalışmamı ve aslında beni etkileyen çalışmalarımın çoğunda bilinçaltıma sadık kalarak yaptığım işleri niçin yaptığımı anladım. Bu öğretiden haberdar olduğum için çok sevindim. Yazılarını fırsat buldukça okuyorum ve çok şey öğreniyorum.İyiki varsın ve seni tanıdım.:)

http://www.aykanozener.com/deniz_kiyisinda.php

dediğiniz gibi yorumlarımızda benzerlikler de farklar da var.

Bu arada buraya kadar gelmiş meraklı okuyuculara Meyvelitepe’nin Wabi-Sabi hakkındaki yazısını da okumalarını öneririm:

http://meyvelitepe.typepad.com/meyvelitepe/2009/02/wabi_sabi.html

gerek Koren’in gerekse okuduğum Powell’in kitabında Wabi-sabi’nin mükemmellik idealine karşı olduğu ifade ediliyordu

Bence Wabi-Sabi mükemmele karşı olmaktan ziyade, bizim kendi tanımlarımız ve beklentilerimiz ile içini doldurduğumuz “mükemmel”in bizim alışageldiğimiz formu dışında da bir çok şekilde karşımıza çıkabileceğini, hatta erdemli gözlerin bunu her yerde görebileceğini ifade ederek mükemmeli belki de bir nebze sıradanlaştırıyor ve herkesin ulaşabileceği bir şey haline getiriyor. Sadece mükemmele karşı duruşu farklı :) Fakat bu duruş “karşı olmak” duruşu değil bence.

wabi-sabi mükemmelliği çok zor ve çaba gerektiren bir hedef, üstelik daima basit, sade hatta kusurlu görünmesini de sağlamak gerekiyor

Sanırım sizin tasarımcılıkla benim ise fotoğraf ile ilgileniyor olmamdan ötürü doğal bir farklılık var bakış açılarımızda. Siz bir şeyleri Wabi-Sabi hissiyatı ile tasarlamak düşüncesi ile konuyu değerlendirirken ben Wabi-Sabi esansı güçlü nesneleri bulmak, görüntülemek düşüncesi ile konuyu değerlendiriyorum (yani siz, ben ve Wabi-Sabi güzelliğinden söz edilebilecek bir nesne arasındaki ilişki içerisinde siz nesnenin öncesinde ben ise sonrasında yer alıyorum bir anlamda). Biraz da bu sebeple yukarıdaki düşüncenize hem muhalefet ediyor hem de katılıyorum :) Herhangi bir şeyin Wabi-Sabi kriterlerinde mükemmelliğe ulaşmasının çok zor olduğuna katılıyorum. Fakat “kusurlu görünmesini sağlamak gerekliliği” kısmına katılmıyorum. Katılmayışımın iki sebebinden birincisi Wabi-Sabi’ye göre zaten her şey kusurlu; var olmak ve zaman arasındaki çekişmenin nesnelere miras bıraktığı bu kusurlar onları Wabi-Sabi içerisinde kıymetli kılan şeylerden birisi ve mühim olan da bu kusurları yaratmak değil, görebilmek. Ayrıca Wabi-Sabi güzelliğinin zaman gerektiren bir şey olduğuna inanıyorum ve bu güzelliğin bir şeye o şeyin mükemmelliğini bozarak eklenebilecek ya da o şey mükemmel yaparak çıkarılabilecek bir güzellik olduğuna inanmıyorum, bu da ikincisi.

“yoksa wabi-sabi mükemmellikten uzaklaşmak yerine gerçek mükemmeli sadelik kisvesi altında saklayabilmek midir?” sorusunu sormadan edemiyorum

Çok kritik ve güzel bir soru bu bence. Bana göre yanıtı da şu: “Wabi-Sabi sadelik, sıradanlık, çirkinlik, kusur kisvesi altında saklanmış gerçek mükemmeli görme erdemidir”.

Eğer Japonlar mükemmelliği aramıyorsa işlerinde en ufak bir hata yaptıklarında neden harakiri geleneğine başvuruyor? Aksine dünyanın en vurdumduymaz ulusu olmaları gerekmez miydi?

Öncelikle bence her Japon’u Wabi-Sabi kültürüne bulanmış ve onun ışığında yaşıyor varsaymak doğru olmayabilir (biz nasıl ki her birimiz tasavvuf ile yaşayan insanlar değilsek). Fakat öyle olduğunu varsaydığımız durumda bile şöyle derdim sanırım: Bence Japon’lar mükemmeli aramıyor değiller. Sadece bizden farklı bir mükemmeli bizim alışık olmadığımız yöntemlerle arıyorlar. Otoriteye karşı saygısızlık yaptıklarında ya da yüz kızartıcı bir duruma düştüklerinde intihar etmelerinin de temelinde bu vardır belki.

Ne kadar tatmin edici oldu, mantıklı duyuldu bilemiyorum.

Tartışıyoruz diye rahat rahat yazdım, halbuki bütün cümlelerin arasına bolca “bence”ler filan sıkıştırmak gerekli :)

Yorum için teşekkürler.