Diger klasik isa ve meryem portrelerinden ziyade bambaska çagdas bir düsünce ve kompozisyonla yaratilmis bir çalisma.
Dinin zorla dayattigi stilden çok uzak, çok kisisel ve basarili da… Zamaninda o tür isler yapmak kolay olmasa gerek.
Bu zamanlara da bu tür tek tük kalan olmus iste. Gerisi malum…

Biraz daha “öğreten adam” şeysinden çıkarmayı ben de düşünüyorum. Fakat kavram karmaşası yaratmaktan ve her şeyi çorba etmekten korkuyorum. İnsanlardan biraz daha eleştiri toparlayayım, her şey kafamda otursun yeniden ilgileneceğim.

“Su ana kadar tüm dünyada yapilmis olan seylere, yani “birikmis bilgiler”e göre sekillenen yaraticiligin zamana ve yapilanlara bagimli bir mekanizmaya sahip olmasi yani ilginç olan.”

Bu bana da çok ilginç ve hatta aciz geliyor. Öğrenilmiş bilginin ve edinilmiş deneyimin sınırladığı bir yaratıcılık. Bunun dışına çıkmayı başaranlara da baktığında, aslında o kişinin döneminde süregelen, filizlenmiş bir eğilim görüyorsun, bu adam da ses getiren bir eseri ile bu yeni anlayışın bayraktarlığını yapmış oluyor. Madrid’teki sanat müzesinde Dali’nin dönemindeki diğer ressamların, hatta Dali’den önce çizdikleri, Dali’nin aynı olmayan bu resimler ile Dali’nin daha sonradan çizdikleri arasındaki “esinlenme” bağlantısını çok iyi fark edilebildiğini görünce iyice yıkılmıştı hayallerim.

İnsana ait her şey küçük küçük adımlarla ilerleyen bir iterasyonun sonucu. Sanat da dahil buna, bilim de ve hatta din de bence..

Nedensellik ilkesiyle ben de derin derin düsündüm durdum.

Sanatta degisik dönemlerin olusmasi, farkli tarzlar ve yeniliklerin yapilmasinin nedeninin
insanlarin tamamen aliskanliklarina bagli olmasi ilginç.
Su ana kadar tüm dünyada yapilmis olan seylere, yani “birikmis bilgiler”e göre sekillenen yaraticiligin
zamana ve yapilanlara bagimli bir mekanizmaya sahip olmasi yani ilginç olan.
Bu da su demek oluyor ki, zamanda yolculuklar yapilsaydi ve sanatciar birbirleriyle tanissalardi ortalik baya bir karisirdi!
(Vivaldi’yle Stockhausen’i ya da Botticelli ile Man Ray’i bir arada görmek isterdim dogrusu.)

Demek ki bu yaraticilik mevzusu, habersiz olsak da dna’miza islenmis sekilde farkli dönemlerde farkli seyler yaratmamizi engelliyor.
Örnegin rönesans döneminde bir ressamin aklina uzun bacakli filler çizmek gelmiyor. :/
Ya da, hiç öyle degil, mesela Bach kendi kendine kaldigi bos zamanlarinda atonal seyler çalip, farkli dünyalar kesfediyor.

O zaman; madem su an bu gelisimin farkindayiz, bundan sonraki yasanacak yüzyillarin sonrasindaki yapilacak isleri de tahmin edebilir ya da üretebiliriz.
Bence zaten su an yapilan da bu. Eskiden farkedilmemis olan teknolojik dünya ve zaman çizelgesindeki sanatin konumunun degisimi su an
daha çabuk benimsenebiliyor ve daha hizli ilerliyor. Hatta örnekle abartacak olursam bu konu kendi kendimle çok sik oynadigim su oyuna benziyor;
“acaba bilmem kaç yil sonra neler icat edilecek ya da falanca ürün en fazla ne kadar gelisebilecek”.

Günümüzde commodore’larin tarih oldugu gibi, yillar sonra modernizm dedigimiz seyin de eskimesi sanat denilen bu garip ve saçma! seyin ne kadar garip ve saçma oldugunu yine gösteriyor.
Ne demis Picasso; “Sanat; gerçegi anlatmak için söylenen bir yalandir”