insan gözünün odak uzaklığına en yakın lens değil mi zaten bu?

Başka lenslerim zaten hali hazırda vardı (bir adet 10-20mm Sigma, bir adet 17-70mm Nikkor).

Değişken odak uzaklıklı, yani zoom’lu lensler avantajlı görünseler de lensin içerisindeki hareketli parça sayısı azaldıkça diyafram, yani lensin içerisinden makineye ulaşabilecek ışık miktarının maksimumu ve minimumunu belirleyen kısım daha büyük olabiliyor (lensten makineye daha çık ışık ulaşabiliyor). Örneğin bu lensin diyaframı 1:1.8; bu hem az ışıklı ortamlarda daha rahat fotoğraf çekmeye hem de -istenirse- alan derinliği çok düşük fotoğraflar çekebilmeye olanak sağlıyor (alan derinliği de şu fotoğraf içerisinde bazı objelerin net olup diğerlerinin flu olması hadisesi, ne kadarlık kısmın net olacağı direk diyafram ile ilgili bir şey).

Ayrıca diyafram dışında, lens içerisindeki hareketli parçaların sayısı azaldıkça lensin optik olarak mükemmele yaklaşması da daha kolay oluyor.

Bir de bu arkadaşın fiyatı çok uygundu, ne zamandır da aklımda idi. Özetle “Madem bir şey almaya bu kadar heveslendim, lens alayım oturayım aşağıya” dedim.

“söylemeyi unuttum, ben en çok ilk fotoyu beğendim:)“

Her birinin arkasında bir hikaye olduğundan ben hepsini ayrı ayrı seviyorum, fakat evet, ilk fotoğrafın benim için de yeri ayrı :) İsmi de “Comfortably Numb” kendisinin.

Selamlar,
Saygılar.