Ben de 4-5 dili ana dilim gibi konuşuyor değilim, fakat fotoğraf ile ilgili bol bol okuyan bir insan olarak şu kadarını söyleyebilirim: Ara Güler kadar göz önünde olan, birileri tarafından “tarihe damgasını vurmuş fotoğrafçı” olarak nitelendirilen hiç bir fotoğrafçı görmedim ki bu kadar işkembeden konuşsun. Benden daha çok okuyan bilenler vardır, onlar biliyorlarsa söylesinler. Hem öte yandan Ara Güler minvalinde konuşan bir değil bin tane ünlü fotoğrafçı da olsa, her biri için “ne konuştuğunu bilmiyor bu bunak” demekte tereddüt etmemek gerekir bana kalırsa. Biri de çıkar “bu dünyadaki tek akıllı sen misin?” diye sorarsa, ona da “evet, görünen o ki öyle, başka bir sorun var mı?” diye soruyla cevap verilebilir.

“birşeyin sanat olması için gerçeküstü mü olması gerekiyor ?”

Bir şeyin sanat eseri olarak kabul edilmesi için en önemli şey bence o eseri ortaya koyan kişinin gayesidir. Ayrıca eserler değerlendirilirken içeriklerinin gerçekliğe yakınlığı, bence, olumlu ya da olumsuz bir katkıda bulunmaz. Mesela Duchamp’ın pisuvarı o kadar gerçektir ki çok sıkışan birisi olursa ihtiyacını dahi giderebilir… Neymiş efendim, Fotograf niye sanat değildirmiş, çünkü hakikatın parçasınını yakalayan bir şeymiş. Dam üstünde saksağan, vur beline kazmayı.

Zamanında bir şeyin sanat eseri olması için ne gerekir tadında bir girdide bu konudaki düşüncelerimi yazmaya çalışmıştım mesela: http://www.meren.org/blog/2006/11/bir-seyin-sanat-eseri-olmasi-icin-ne-lazim/. Tamamen doğru olduğunu iddia etmiyorum, fakat mantıklı olanın da o civarlarda bir yerde olduğuna inanıyorum.

Fotograf ( dragancılar , manüplasyon aşıkları , fotografı mahallinde makineye değilde evde çay ve sigara eşliğinde bilgisayara yaptıranları saymazsak ) gerçektir ve
gerçek hep acı olmak zorunda da değildir. acı olmayabileceği gibi güzel de olabilir bu fotograftaki gerçeklik. bu durumda güzel olan nasıl olacak ta sanat olmayacak ki ???

birşeyin sanat olması için gerçeküstü mü olması gerekiyor ?

benim size vereceğim yanıt bu dur EVET OLABİLİR NEDEN OLMASIN Kİ

(katıldığınız için teşekkürler…)

Ara Gülere gelirsek, aslında uzun ve etraflı bir tartışmanın konusu olarak önümüzde duruyor. Buradaki tartışmayı daha fazla konusundan uzaklaştırmak istemediğim için yazamadım.

Ps: Gültekin Bey yine kendince mostralık laflar etmek için bence çok yanlış bir yazı seçmiş; onunla ilgili olarakta A.gülere nasip olan nostalji ticaretinden payını alamadığı için kızgın ve öfkeli olduğunu söyleyebilirim. Zalimlik etmek istemiyorum ama bu büyük ustalar en son hangi işleriyle kendilerine gösterilen saygıyı hak ediyorlar bilemiyorum.

Neredeyse tamamen katıldığım düşüncelerinizi çok kritik bir mesajla bitirmişsiniz. Buraya kadar gelen, bu yazıyı okuyan insanların ve fotoğrafla ilgilenen insanların da üzerine kafa yorması gereken başka bir şeylerin çıktısı aslında bu gün Ara Güler’i bu duruma getiren etmenler.

Ayrıca mesajınızı okuduktan sonra web sayfanıza göz atma fırsatı buldum. Özellikle “Personal” kategorisi içerisinde çok çok beğendiğim fotoğraflarınıza rastladım :) Başkalarına da gidip göz atmalarını tavsiye ederim.

Selamlar.

Ara Güler\\\’in fotoğraf macerasınıda bu yukarda anlattığım örnekteki akrabama benzetiyorum. Fotoğraflarına yada \\\’resimlerine\\\’ ( benim için gerçekten isimlendirme farketmiyor ) bakarken hissettiklerimle söyleyip yazdıklarındaki sevgisizliği kafamda örtüştürmekte başlangıçta bende güçlük çekmiştim. Bir insan yaptığı iş konusunda nasıl böyle öfke dolu hiçleyici bir tavır içersinde olabilirdi? sonra bu durumu ve söyledikleriyle yarattığı sevgisiz tartışmaları görmezden gelmeye karar verdim çünkü hiçbir derinlikleri yoktu. Herhangi bir entellektüel referansa yaslanmayan nerdeyse deli saçması bu görüşler gariptir türkiye fotoğraf ortamında epey alıcı buldu; hatta zaman zaman hala buluyor.

Aktif olarak fotoğraf çektiği dönemde A. Güler şu an olduğu kadar populermiydi bilemiyorum, ama olmadığını hissediyorum. Açılan sergiler, yapılan yayınlar ve bunların frekansları bize bu konuda bir şey söyleyecektir. Bu düşüncemi şimdilik bir soru olarak alın, soru şu; 1960 - 90 yılları ( geniş oldu biliyorum ama anlatmak istediğim başka bir şey var ) arasında açılan A.güler sergileri ve 1990\\\’dan günümüze açılan sergiler ve A. Güler için yapılan yayınlar. Genişçe sayılabilecek bu zaman aralıklarının karşılaştırması Ara Gülerden gerçekten populer olarak ne anlamaya çalıştığımızı sanırım açıklayabilir. Yine aynı şey Ara Gülerin yakın tarihin istanbulunu çekmekten vazgeçmesinide açıklayabilir. Bu büyük ihtimalle nostaljik fotoğraflar üzerine kurulmuş bir ilgiyi sönümlendirmemek ve çağdaş fotoğraf sorunlarından uzak durmak için bilinçli yada bilinçsiz ama yönlendirmeye uyan bir tercih olabilir. Birde unutulmaması gereken bir şey var 1990 larda Ara Güler artık 60 yaşının üzerindeydi ve aktif olarak fotoğraf çekmiyordu. ( burda 90 ların ikinci yarısında yaptığı renkli denemelerden bahsedilebilir, ben başarısız bir kaç Selimiye Camii denemesi hatırlıyorum )

Ara Güler\\\’in populer olarak tüketilmesi, ardı ardına açılan sergiler yapılan yayınlar, otellerin lobilerinden kurumsal şirket takvimlerine kadar giden tüketimi ise günümüzün asıl sorunu olabilir bence.
Bu sorun tek başına bir Ara Güler sorunu yada Ara Gülerin kişisel olarak ürettiği bir sorunda olmayacaktır tabii ki.

Bence Ara Güler yaptığı iş hakkında sevimsiz bir şekilde konuşan, yıllar sonra gördüğü ilgiyi bir hayli kızgınlıkla karşılayan birisi. Onu kızgın, aksi bir ihtiyar yapan koşullarda ise bir iyileşme görülmüyor. Bizlerse, onu aksi ihtiyar yapan koşulların aslında bizim içinde geçerli olduğunu fark etmessek yaşlanamadan öfkeli ve hevesli gençler olarak öleceğiz.